Een topprestatie in retrospectief

Nog voordat Hingis en Federer Zwitserland als bizar succesvol tennisland op de kaart zetten, was daar de verrassende overwinning van Marc Rosset in Barcelona tijdens de Olympische Spelen van 1992 (de tweede keer dat tennis op het programma stond in de moderne tijd, Seoul was vier jaar daarvoor de eerste keer).

Marc Rosset was in vrijwel alles de tegenpool van zijn beroemde landgenoot Roger Federer. Een lange (2.01) temperamentvolle tennisser (onsympathiek, zou je ook kunnen zeggen) die niet bepaald was voorbestemd voor een grote loopbaan. De rossige Zwitser moest het vooral hebben van zijn service. En stormde daarna veelvuldig naar het net. Eigenlijk herkennen we ook wel iets van Krajicek in zijn service – al was de Nederlander voor de rest simpelweg een iets betere speler.

De spelen waren (en zijn) niet het belangrijkste tennistoernooi, wereldranglijstpunten waren er bijvoorbeeld niet te behalen in Spanje (nu ook niet). Misschien daarom hebben we – het geheugen doet rare dingen en keken we toen eigenlijk wel? – onthouden dat de bezetting van het graveltoernooi in ‘92 maar matig was. En dat juist daardoor Rosset zijn kans had gepakt. De toenmalige nummer 43 was tot dat moment nooit verder gekomen dan de vierde ronde op de Australian Open. En nu dus goud in een toernooi waarin de mondiale tennistop weinig interesse had.

Maar we nemen alles terug. Rosset heeft wel degelijk een topprestatie geleverd in Spanje. De bezetting van het toernooi was simpelweg goed te noemen, al vlogen vrij veel toppers er vroegtijdig uit. Terug naar de indrukwekkende zegetocht van Rosset. Hij won onderweg naar de finale van Jim Courier die net 4 grand slams had gewonnen in een periode van 24 maanden. En andere grote namen die hij te pakken nam: Goran Ivanisevic en Wayne Ferreira. Ok, in de finale kwam hij een iets minder grote naam tegen: de Spanjaard Jordi Arrese, nummer 16 geplaatst.

Het werd een meeslepende 5-setter in de finale. We zochten lang naar de beelden op Youtube en hebben ze gelukkig gevonden. Er heerst een voetbalachtig sfeertje zoals we dat kennen van de Davis Cup, extra knap dat in die vijandige omgeving de licht ontvlambare Rosset wist te overleven. Hij doet het onder meer met een paar maanballen op matchpoint – je moet het maar durven, het logischerwijs partijdige thuispubliek laat direct zijn afkeuring horen. Maar hij maakt de match onverstoorbaar af met een formidabele forehand rechtdoor. De Zwitser past daarbij in een mooi rijtje van onverwachte winnaars van het goud. Denk aan de Tsjech Mecir in 1988 en de Chileen Massu in 2004. En ja, daarmee is hij op 1 onderdeel toch echt succesvoller dan zijn beroemde landgenoot.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s